by stać się ...
zagubionym w dziczy

“Kiedy życie, jakaś ludzka sytuacja zmusza cię do podjęcia decyzji, pamiętaj, abyś ją podjął w granicach prawa zmian, ponieważ każda “decyzja” tylko w czasie otrzymuje ostateczną moc i postać.
Decyduj się, ale nie tak znów bezwzględnie! Nie za wszelką cenę! Nie tak zupełnie! Daj ludzkiej decyzji tę możliwość gry, jaka jest konieczna, aby mogła dostosować się do świata i czasu, a także usytuować się pomiędzy ludzkimi zamiarami a prawami zmiany. Nie chciej przysięgą, gwoździami i młotkiem przytwierdzić raz na zawsze tego, na czym ranek i noc stale coś zmieniają, na czym również twoje serce i rozum - dzisiaj, jutro, wiecznie - coś polerują, zmieniają, przetwarzają. Daj decyzji czas i przestrzeń, aby znalazła swoje prawdziwe miejsce i formę w świecie. Decyduj, ale nie za bardzo! Decyduj się, ale nie bezwarunkowo! Działaj, ale jednocześnie wszystko powierzaj czasowi. Zobaczysz, na drugi dzień albo za rok, że nie ty decydowałeś, lecz ta wielkość, w której rozstrzyga się każda ludzka sprawa: czas.”

“Do tego jeszcze dochodzi ryzyko najstraszliwsze: wyjść rano z domu. Urodziny nie urodziny - dla mnie wyjście rano z domu oznacza niechybną zgubę. Jeżeli się wyjdzie przed południem z domu - to jak przeżyć popołudnie? Jeszcze parę lat temu byłem w stanie bezboleśnie i bez konsekwencji zostawić wszystko i przed południem wyjść - choćby po gazetę. Teraz już nie. Teraz świątek, piątek siedzę przy biurku do szesnastej. Wstaję wczas rano i do szesnastej z drobnymi przerwami na kawę czy papierosa pracuję. Mam co robić. Zawsze miałem”